Przetrwać zimę…
Pomoc dla przyjaciół
Lato już się skończyło i nastały dni jesiennej szarugi. Rolnicy zwieźli z pól ostatnie już resztki plonów. Pozostałości ziarna po żniwach i pracach związanych ze zwózką zboża zostały wyjedzone przez ptaki i polne myszy. Niezauważone w czasie tych obfitych posiłków ziarenka, teraz wbite w glebę przez padające deszcze. Leśne jagody i inne nasiona drzew – już też dawno wyjedzone. Dla stołowników pól i lasów nastawały zatem coraz cięższe dni. Ci „miastowi” – jak można by nazwać niektóre gatunki ptaków – wróbelki, sikorki, kawki, sierpówki, czy często odwiedzające miejskie blokowiska mewy śmieszki czy czarnogłowe – nawet gołąb grzywacz – mogły liczyć na odpadki z miejskiego śmietniska. Inne – bardziej dzikie muszą sobie radzić same. Jesień już się skończyła – nastała sroga zima z tęgim mrozem i dużymi opadami śniegu. Zmrożona ziemia nie pozwalała grzebiącym w niej ptakom na odkrywanie jakichś pozostałości ziaren, czy mieszkających w swoich norkach robaczków. Na dodatek gruba warstwa śniegu – jak pierzyną pokryła calutką, okoliczną ziemię. Gdzież tam ptakom dobrać się do resztek jakiegokolwiek pożywienia, znajdującego się jeszcze tu i ówdzie na ziemi; jak ludzie z łopatami i sprzętem mechanicznym ledwo sobie radzą przy odśnieżaniu swoich uliczek. Głód coraz mocniej zaczął zaglądać w oczy, dzióbki i żołądki skrzydlatych przyjaciół. Wiedzione jakimś swoim dzikim instynktem – po kilku dniach głodówki – zaczęły siadać na parapetach okien i zaglądać przez szyby do środka. Patrzyły prosząco w okna, tak że przy nawet najmniejszym swoim ruchu uciekały – widząc poruszające się lustrzane odbicie. Po paru dniach i zachęcie w postaci posypanego ziarnem lub okruchami chleba parapecie, coraz już częściej zaczęły odwiedzać tę ich upragnioną stołówkę. I tak zaczyna się moja – ilustrowana swoimi zdjęciami – opowieść o zimowej stołówce na moim parapecie.
…huhu…ha – huhu…ha – dla nich zima zła…
POPATRZ NA PTASZKI; KTÓRE WŁAŚNIE ZIMĄ
MOGŁYBY DOSTAĆ OKRUSZKI OD CIEBIE.
ONE – ŻE DZIKIE – POD ŚNIEGIEM NIESTETY
NIE MOGĄ ZNALEŹĆ POKARMU DLA SIEBIE.
WIĘC POPROŚ MAMĘ, TATĘ ALBO DZIADKA;
BY CI POZWOLIŁ WSPOMÓC TYCH BIEDAKÓW.
BO ONE SAME NIE POPROSZĄ CIEBIE
ALBOWIEM NIE ZNASZ JESZCZE MOWY PTAKÓW.
SPÓJRZ; JAK BŁAGALNIE PATRZY W OKNA TWOJE
WŁAŚNIE TA KAWKA – SPRAGNIONA JEDZENIA.
JEŚLI WSPOMOŻESZ GŁODNĄ W TAKĄ ZIMĘ;
SKOŃCZĄ SIĘ JEJ ZAPEWNE DZISIEJSZE ZMARTWIENIA.
ALBO TE BIEDNE MEWY, CIĄGLE ZIMĄ GŁODNE;
KIEDY LODEM SĄ SKUTE RZEKI I JEZIORA.
ONE ZAŚ JEDZĄ RYBY, KTÓRE POD TYM LODEM
NIE SĄ DLA NICH DOSTĘPNE – BO INNA TO PORA.
RÓWNIEŻ I GOŁĄB GRZYWACZ PEWNIE BY COŚ PODJADŁ;
BO SPOD ZMARZNIĘTEJ ZIEMI ZIARNA NIE WYGRZEBIE.
WIĘC BĄDŹ TAK DOBRYM, DAJ MU GARŚĆ OKRUSZKÓW;
A WSPOMOŻESZ TYM SAMYM GŁODNEGO W POTRZEBIE.
WRÓBELKI TEŻ ZGŁODNIAŁY, GDY ZIMA NA DWORZE.
NIE TRZEBA IM ŻAŁOWAĆ ZIAREN SYPNĄĆ NIECO.
BĘDĄ CZĘSTO ODWIEDZAĆ NASZE BALKONIKI;
AŻ PRZYJDZIE WIOSNA, LATO – NO I ZNÓW ODLECĄ.
JEDNAK ŚLICZNE SIKORKI – RZADZIEJ TUTAJ GOSZCZĄ;
WYSTRASZONE PRZEZ DUŻO WIĘKSZE OD NICH PTAKI.
LECZ I ONE PODJEDZĄ, GDY NIE MA NIKOGO;
JEŚLI TYLKO COŚ GROZI – ZARAZ FRUNĄ W KRZAKI.
TAKŻE, GDY JESTEŚ W PARKU NA SPACERZE Z MAMĄ;
MOŻESZ CZĘSTO ZOBACZYĆ – JAK KACZKI ZGŁODNIAŁE
BIEGNĄ TU – W TWOJĄ STRONĘ – MAJĄC TĘ NADZIEJĘ
ŻE WSPOMOŻESZ JE CHLEBEM – DLATEGO TAK ŚMIAŁE.
***
Dokarmianie ptaków ma swoje zasady;
by nigdy to nie było jedzenie solone.
Nie może nim być również spleśniałe pieczywo
ani tłuszcz zjełczały – czy ziarno zmoczone.
*
Przestrzegajmy zatem tych zasad żywienia.
Bo ptaki wszystko zjedzą – a potem chorują.
Latem nie dokarmiajmy – by ich nie oduczyć
samodzielnego życia – czego potrzebują.
*
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz